Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
18 SEP
Rock Beats Cancer
26 SEP
Devils Rock For An Angel 2020
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Halfvolle Maatregelen


 

 

“Give me back my handdoek, or no koffiekoek for you é!”

 

Hoewel ik even tevreden ben met de versoepeling van de maatregelen als de menig Brussels jeugd zonder pleinvrees (in tegenstelling tot hen kan ik echter wel mijn enthousiasme de baas), zijn er toch enkele facetten van de lockdown die ik mis. Ja, je hebt het goed gehoord. Ik mis de lockdown soms, maar voor jullie mij compleet mis begrijpen en met de hooivorken komen aandraven, wil ik me even verduidelijken. Ik wil zeker niet insinueren dat die hele Covid toestand positief was. In deze tijden moeten we toch trachten het glas halfvol te zien. En voor wie toch een pessimistische, melancholische Debby Downer is, niet erg! Je mocht toch niet buiten, dus kon ik je niet zien! Ha!

 

Ten eerste waren onze weekends zo volgepropt met plannen als Maggie haar maag bij een all-you-can-eat-buffet, dus was het tot op een zekere hoogte rustgevend om thuis te moeten blijven. Zelfs de groeiende afstandelijkheid heeft zijn voordeel bewezen. Hoe kut is het niet om ergens als laatste te arriveren en de hele tafel te moeten aflopen om een bende wijven te gaan muilen en hun venten datzelfde hand te schudden waar ze enkele uren eerder hun piemels mee hebben opgeblonken. Nu kan ik eindelijk gewoon zwaaien en de alom bekende woorden “Ik ga zwaaien, want de corona’s é!” te gebruiken. Omdat er niets open en niets te doen was, had ik ook het perfecte excuus om een nieuwe Nintendo Switch te kopen, zonder enig schuldgevoel. Van Zelda tot lekker nostalgisch met Pokémon (Gotta catch’em all, behalve corona!).

 

En wie kon nu de rust en stilte op de openbare weg niet appreciëren? Wat er voornamelijk niet op de openbare weg te vinden was, waren de Fransen. Nooit was ik, als grensbewoner, zo blij om die kaasfrettende baguette-muilen niet te moeten aanschouwen. De constante grensbewaking, die iedere naderende Fransman een pain, vin et boursin op hun kont gaf, omdat hij zonder geldig formulier naar de Floralux trachtte te gaan, bracht niet alleen rust en verminderde criminaliteit in de buurt, maar ook properheid. Er werd in mijn buurt opvallend veel minder gesluikstort en er was minder zwerfvuil langs de straten te vinden. Daarbovenop voelde ik me ook een heel stuk veiliger in mijn auto, wetende dat er nu een hoger percentage aan deftig gekeurde auto’s rond reden. Als kers op de taart mocht ik ook enkele amusante taferelen aanschouwen zoals toen enkele Fransmannen tussen de struiken aan de Match van Halluin kropen om in België goedkope sigaretten te kunnen kopen (Nu ja, als ik zeg sigaretten, bedoel ik eigenlijk de “succesvoller’ ogende variant: emmers tabak en lege hulzen). Nooit gedacht dat het Tweede Wereldoorlogse fenomeen van ‘blauwen’ terug in zou zijn. En ik maar wachten om een Belg te zien terugkomen met boter aan de billen geplakt.

 

Maar net zoals bij het eten van taart, komt aan alle lekkere verhalen een eind; een bruin, fecaal einde om precies te zijn. Het bevoorradingshuis der margi’s terug open, ‘den Action’ en voor ik het wist stonden ‘les Ch’tis’ daar aan te schuiven voor Poolse afgedankte shampoo en goedkope wasmanden vervaardigd uit Oekraïense asbest. En niet alleen ik heb me geërgerd aan de terugkeer van deze chauvinistische klootzakken. Toen een melancholische Debby Downer vorig weekend op het strand van Oostende ging vertoeven, werd ze geconfronteerd met een handdoekloze Fransman die het op haar gemunt had. Voor wie het filmpje heeft gezien. Wie was naast gechoqueerd ook onder de indruk van de transformatie naar ‘Directe Dulle Dubby’? You go girl!

 

Dus, zoals de Piet Huysen-trut zou zeggen: “Wat hebben we vandaag geleerd?” Ten eerste: dat we zeker niet op Debby haar handdoek mogen gaan liggen. Ten tweede: dat de Franse autokeuring minderwaardig is aan de Belgische. En ten derde: dat ik helemaal niets beter had om deze maand over te schrijven.

 

This is The Odd Man saying: inspiratieloosheid is een excuus om te gaan lullen.

Meer lezen...

DVZ: Lady Blaxx

16 JUN 2019
DVZ: Lady Blaxx


 

Dump's Veske Zever #7 

 

Lady Blaxx 4.5/5

 

“Wildfire? You know nothing Jon Snow”

 

Hoewel het “less is more”-principe van toepassing is voor alle klein geschapen mannen die met een Dodge Ram rondrijden, alsook voor de fanatieke espressodrinkers onder ons, gaat deze stelling totaal niet op voor ‘Lady Blaxx’, de Dump’s Veskje Zjever van deze maand. Van deze ware artieste die al meer podia heeft beklommen dan ik bresiliennetaartjes heb verslonden, kan je jammergenoeg slechts twee nummers terugvinden op Spotify of VI.be. Een ware zonde, gezien de kwaliteit waarop we getrakteerd worden.

 

Even een introductie. Lady Blaxx is een moedertje met de juiste verhouding aan flair, flavor en “fassass”, te horen aan de kolossale stem die ze zowel wijd open als gecontroleerd en geconcentreerd ten gehore brengt. Ze wordt hierbij perfect ondersteund door haar band, met een gelekte ritmesectie (drum en bas) die ze meenam uit een vorig muzikaal project.

 

Op aandringen van de fans nam ze een eerste single op, genaamd ‘Wildfire’. Wanneer je denkt dat dit nummer gaat over ochtendfaeces na een Mexicaanse culinaire ervaring, sla je de figuurlijke balzak goed mis. Deze soullady speelt dit oppervlakkige Blink 182-spelletje niet. Hier zit diepgang in! Deze song gaat namelijk over haar eerste ervaring als moeder, van de gekke vreugde tot het gevoel je handen te verbranden bij het dragen van zoveel levensverantwoordelijkheid. Haar gevoelens beschrijft ze met meer kracht en soul dan het specerijenrek van een Mexicaanse kok (Mijn excuses voor de talrijke Mexicaanse foodreferenties. Het ligt aan mijn maaltijdkeuze van gisteren. De chili con carne was bijzonder lekker). Wanneer je dit nummer beluistert is onmiddellijk klaar en duidelijk dat je te maken hebt met een collectief van muzikanten met maturiteit en een frontvrouw die er duidelijke en zelfzeker staat. Live moet dit een unieke ervaring zijn, die de muziek nog meer versterkt dan de Tec 7 waarmee mijn plinten aan de muur hangen.

 

Na deze kennismakingsronde wist Lady dat ze zich niet langer in de schaduw moest wanen. De 14de van deze maand kwam haar tweede single, ‘Smile’, uit op Spotify, met een intro die je zelfzeker zal grijpen en niet meer zal lossen. ‘Wildfire’ was in zekere zin nog een test, maar met ‘Smile’ zegt Lady Blaxx simpelweg “Fuck it wereld, hier ben ik!”. Mijn antwoord hierop is zo simpel als de boterkoek op zondagmorgen: “Hell yeah baby! Now where is that EP-record?”. Met deze twee rock/soul/pop-singles, die als een mix van ‘Skunk Anansie’ en ‘Alabama Shakes’ aanvoelen, is mijn honger bijlange niet gestild. Hopelijk kan ze de kwaliteit en variatie aanhouden op een toekomstige EP. Dus mijn beste lezertjes van deze hoogwaardige beerput van muzikale fascinatie, dit is er eentje om in het oog te houden! Trust me!

 

This is The Odd Man saying: Gracias om met volle interesse mijn non-glamoureuze mening te lezen. Now go f*ck yourself! Adios!