Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
18 SEP
Rock Beats Cancer
26 SEP
Devils Rock For An Angel 2020
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Halfvolle Maatregelen


 

 

“Give me back my handdoek, or no koffiekoek for you é!”

 

Hoewel ik even tevreden ben met de versoepeling van de maatregelen als de menig Brussels jeugd zonder pleinvrees (in tegenstelling tot hen kan ik echter wel mijn enthousiasme de baas), zijn er toch enkele facetten van de lockdown die ik mis. Ja, je hebt het goed gehoord. Ik mis de lockdown soms, maar voor jullie mij compleet mis begrijpen en met de hooivorken komen aandraven, wil ik me even verduidelijken. Ik wil zeker niet insinueren dat die hele Covid toestand positief was. In deze tijden moeten we toch trachten het glas halfvol te zien. En voor wie toch een pessimistische, melancholische Debby Downer is, niet erg! Je mocht toch niet buiten, dus kon ik je niet zien! Ha!

 

Ten eerste waren onze weekends zo volgepropt met plannen als Maggie haar maag bij een all-you-can-eat-buffet, dus was het tot op een zekere hoogte rustgevend om thuis te moeten blijven. Zelfs de groeiende afstandelijkheid heeft zijn voordeel bewezen. Hoe kut is het niet om ergens als laatste te arriveren en de hele tafel te moeten aflopen om een bende wijven te gaan muilen en hun venten datzelfde hand te schudden waar ze enkele uren eerder hun piemels mee hebben opgeblonken. Nu kan ik eindelijk gewoon zwaaien en de alom bekende woorden “Ik ga zwaaien, want de corona’s é!” te gebruiken. Omdat er niets open en niets te doen was, had ik ook het perfecte excuus om een nieuwe Nintendo Switch te kopen, zonder enig schuldgevoel. Van Zelda tot lekker nostalgisch met Pokémon (Gotta catch’em all, behalve corona!).

 

En wie kon nu de rust en stilte op de openbare weg niet appreciëren? Wat er voornamelijk niet op de openbare weg te vinden was, waren de Fransen. Nooit was ik, als grensbewoner, zo blij om die kaasfrettende baguette-muilen niet te moeten aanschouwen. De constante grensbewaking, die iedere naderende Fransman een pain, vin et boursin op hun kont gaf, omdat hij zonder geldig formulier naar de Floralux trachtte te gaan, bracht niet alleen rust en verminderde criminaliteit in de buurt, maar ook properheid. Er werd in mijn buurt opvallend veel minder gesluikstort en er was minder zwerfvuil langs de straten te vinden. Daarbovenop voelde ik me ook een heel stuk veiliger in mijn auto, wetende dat er nu een hoger percentage aan deftig gekeurde auto’s rond reden. Als kers op de taart mocht ik ook enkele amusante taferelen aanschouwen zoals toen enkele Fransmannen tussen de struiken aan de Match van Halluin kropen om in België goedkope sigaretten te kunnen kopen (Nu ja, als ik zeg sigaretten, bedoel ik eigenlijk de “succesvoller’ ogende variant: emmers tabak en lege hulzen). Nooit gedacht dat het Tweede Wereldoorlogse fenomeen van ‘blauwen’ terug in zou zijn. En ik maar wachten om een Belg te zien terugkomen met boter aan de billen geplakt.

 

Maar net zoals bij het eten van taart, komt aan alle lekkere verhalen een eind; een bruin, fecaal einde om precies te zijn. Het bevoorradingshuis der margi’s terug open, ‘den Action’ en voor ik het wist stonden ‘les Ch’tis’ daar aan te schuiven voor Poolse afgedankte shampoo en goedkope wasmanden vervaardigd uit Oekraïense asbest. En niet alleen ik heb me geërgerd aan de terugkeer van deze chauvinistische klootzakken. Toen een melancholische Debby Downer vorig weekend op het strand van Oostende ging vertoeven, werd ze geconfronteerd met een handdoekloze Fransman die het op haar gemunt had. Voor wie het filmpje heeft gezien. Wie was naast gechoqueerd ook onder de indruk van de transformatie naar ‘Directe Dulle Dubby’? You go girl!

 

Dus, zoals de Piet Huysen-trut zou zeggen: “Wat hebben we vandaag geleerd?” Ten eerste: dat we zeker niet op Debby haar handdoek mogen gaan liggen. Ten tweede: dat de Franse autokeuring minderwaardig is aan de Belgische. En ten derde: dat ik helemaal niets beter had om deze maand over te schrijven.

 

This is The Odd Man saying: inspiratieloosheid is een excuus om te gaan lullen.

Meer lezen...

Cd review: Victories At Sea - Everybody's Lost And All I Want Is To Leave

20 FEB 2020
Cd review: Victories At Sea - Everybody's Lost And All I Want Is To Leave


 

Victories At SeaEverybody's Lost And All I Want Is To Leave  (3.5/5) 

 

‘Victories At Sea’ (zeker niet te verwarren met ‘Victory At Sea’ uit Boston), is een band uit het Britse Birmingham met een uitgesproken sound die (zoals ze zelf beweren) een gebalanceerde combo is tussen weerkaatsende gitaren en elektronische haakjes. Ze hebben net hun tweede plaat uit: ‘Everybody’s Lost And All I Want Is To Leave’, het vervolg op hun debuutplaat ‘Everything Forever’. De titel van hun nieuwste album is, net als de Brexit-onderhandelingen, veel te aanslepend. Gelukkig is de inhoud er van veel aangenamer en stoppen daar zowat alle gelijkenissen.

 

Wanneer je de plaat beluistert, waan je je in een zweverige droom, een reis van melancholische gevoelens tot gelukzalige geruststelling. Deze droom start met ‘When The Dark’ (toepasselijk), een dromerig en tegelijk krachtig nummer dat iets weg heeft van een verfijnde Feeder en zeker en vast niks te maken heeft met sodomie. Voor wie deze band nog onbekend terrein is, zal na het horen van dit meesterwerkje al snel verslaafd zijn. De eerste single ‘Quiet House’, die al sinds vorig jaar op Spotify te beluisteren was doet dan eerder denken aan een instumentaal Editors-nummer in combinatie met de eigenwijze stem van de zanger.

 

Het nummer ‘Breath Slowly’ zou dan weer van de hand van Matt Berninger (The National) kunnen zijn en zal je niet enkel helpen met gecontroleerd ademhalen, maar ook je hoofd laten bobben in de juiste ritmische beweging. Ik moet zeker extra lof geven aan dit lied, de centrale parel van deze Dior-ketting. Met hun tweede single ‘Ice Data Centre’ laten ze dan jammer genoeg enkele steken vallen. Deze song is voor mij eerder een plaatvuller die snel verveelt en een wat ordinaire indruk achterlaat. Je kan het niet barslecht noemen, maar dit nummer staat met zijn verstoorde balans toch wat in de schaduw van zijn voorgangers. De plaat komt pas terug op dreef met het nummer ‘Exit’, waarin een consistent tokkelde gitaar de droom begeleid naar het epos der epossen!

 

De plaat sluit af met ‘In My Head’ waarin een robuuste, maar geruststellende piano de geraspte zang begeleid naar een zacht afscheid.

 

Wat ben ik blij dat dit pareltje nog door de barsten van de Brexit-deal is gekropen. Ik sta ervan versteld zo’n veelzijdige, eigenzinnige sound te horen, tot je even wat research doet en beseft hoe groot en divers de music-scene van Birmingham is. Dan is het enkel nog logica. Mijn buikgevoel zegt, naast het feit dat ik honger begin te krijgen, dat we deze band meer en meer zullen horen aan deze kant “of the pond”. Wees dan liever de wind voor. Zo kan je op een hautaine manier zeggen dat je al fan was van voor ze mainstream waren! You twat!

 

This is The Odd Man saying: John Michael “Ozzy” Osbourne is ook afkomstig van Birmingham.

Maar dat is hij vast wel vergeten.