Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
18 SEP
Rock Beats Cancer
26 SEP
Devils Rock For An Angel 2020
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Halfvolle Maatregelen


 

 

“Give me back my handdoek, or no koffiekoek for you é!”

 

Hoewel ik even tevreden ben met de versoepeling van de maatregelen als de menig Brussels jeugd zonder pleinvrees (in tegenstelling tot hen kan ik echter wel mijn enthousiasme de baas), zijn er toch enkele facetten van de lockdown die ik mis. Ja, je hebt het goed gehoord. Ik mis de lockdown soms, maar voor jullie mij compleet mis begrijpen en met de hooivorken komen aandraven, wil ik me even verduidelijken. Ik wil zeker niet insinueren dat die hele Covid toestand positief was. In deze tijden moeten we toch trachten het glas halfvol te zien. En voor wie toch een pessimistische, melancholische Debby Downer is, niet erg! Je mocht toch niet buiten, dus kon ik je niet zien! Ha!

 

Ten eerste waren onze weekends zo volgepropt met plannen als Maggie haar maag bij een all-you-can-eat-buffet, dus was het tot op een zekere hoogte rustgevend om thuis te moeten blijven. Zelfs de groeiende afstandelijkheid heeft zijn voordeel bewezen. Hoe kut is het niet om ergens als laatste te arriveren en de hele tafel te moeten aflopen om een bende wijven te gaan muilen en hun venten datzelfde hand te schudden waar ze enkele uren eerder hun piemels mee hebben opgeblonken. Nu kan ik eindelijk gewoon zwaaien en de alom bekende woorden “Ik ga zwaaien, want de corona’s é!” te gebruiken. Omdat er niets open en niets te doen was, had ik ook het perfecte excuus om een nieuwe Nintendo Switch te kopen, zonder enig schuldgevoel. Van Zelda tot lekker nostalgisch met Pokémon (Gotta catch’em all, behalve corona!).

 

En wie kon nu de rust en stilte op de openbare weg niet appreciëren? Wat er voornamelijk niet op de openbare weg te vinden was, waren de Fransen. Nooit was ik, als grensbewoner, zo blij om die kaasfrettende baguette-muilen niet te moeten aanschouwen. De constante grensbewaking, die iedere naderende Fransman een pain, vin et boursin op hun kont gaf, omdat hij zonder geldig formulier naar de Floralux trachtte te gaan, bracht niet alleen rust en verminderde criminaliteit in de buurt, maar ook properheid. Er werd in mijn buurt opvallend veel minder gesluikstort en er was minder zwerfvuil langs de straten te vinden. Daarbovenop voelde ik me ook een heel stuk veiliger in mijn auto, wetende dat er nu een hoger percentage aan deftig gekeurde auto’s rond reden. Als kers op de taart mocht ik ook enkele amusante taferelen aanschouwen zoals toen enkele Fransmannen tussen de struiken aan de Match van Halluin kropen om in België goedkope sigaretten te kunnen kopen (Nu ja, als ik zeg sigaretten, bedoel ik eigenlijk de “succesvoller’ ogende variant: emmers tabak en lege hulzen). Nooit gedacht dat het Tweede Wereldoorlogse fenomeen van ‘blauwen’ terug in zou zijn. En ik maar wachten om een Belg te zien terugkomen met boter aan de billen geplakt.

 

Maar net zoals bij het eten van taart, komt aan alle lekkere verhalen een eind; een bruin, fecaal einde om precies te zijn. Het bevoorradingshuis der margi’s terug open, ‘den Action’ en voor ik het wist stonden ‘les Ch’tis’ daar aan te schuiven voor Poolse afgedankte shampoo en goedkope wasmanden vervaardigd uit Oekraïense asbest. En niet alleen ik heb me geërgerd aan de terugkeer van deze chauvinistische klootzakken. Toen een melancholische Debby Downer vorig weekend op het strand van Oostende ging vertoeven, werd ze geconfronteerd met een handdoekloze Fransman die het op haar gemunt had. Voor wie het filmpje heeft gezien. Wie was naast gechoqueerd ook onder de indruk van de transformatie naar ‘Directe Dulle Dubby’? You go girl!

 

Dus, zoals de Piet Huysen-trut zou zeggen: “Wat hebben we vandaag geleerd?” Ten eerste: dat we zeker niet op Debby haar handdoek mogen gaan liggen. Ten tweede: dat de Franse autokeuring minderwaardig is aan de Belgische. En ten derde: dat ik helemaal niets beter had om deze maand over te schrijven.

 

This is The Odd Man saying: inspiratieloosheid is een excuus om te gaan lullen.

Meer lezen...

Seether - Si Vis Pacem Para Bellum

05 AUG 2020

 

Cd review: Seether - Si Vis Pacem Para Bellum

 

 

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Een nieuw album Van het Zuid-Afrikaanse SEETHER sedert 2017. De schijf kreeg de ongewone titel mee Si Vis Pacem Para Bellum’. Latijn voor: “als je vrede wil, bereid je dan voor op oorlog”. De band ontstond in 1999 en werd meegesleurd in de grunge-scene alhoewel hun muziek maar kenmerken vertoonde. De band heeft sinds 2017 Corey Lowery (Guitar/Vocals, ex- Stuck Mojo) in de gelederen.

 

Verder geen wijzigingen: Shaun Morgan (Vocals/Guitar), Dale Stewart (Bass/Vocals) en John Humphrey  (Drums). De band blijft hardnekkig vasthouden aan hun stijl en dat siert hen. Melodieuze, goed in het oor liggende grungy getinte rock die tot in puntjes is afgewerkt.

 

De schijf start met ‘Dead And Done’ . Met een heftige riff en op een traag ritme wordt er tweestemmig gezongen. In het explosief refrein wordt er geschreeuwd en clean gezongen. Verrassende song. ‘Bruised And Blooded’ is dan weer een zeer melodieuze song met een sterke groove en aanstekelijk ritme.

 

‘Wasteland’ is meer poppy. Een mix van Puddle Of Mud en Nickelback. ‘Can’t Go Wrong’ start met een heerlijke stampende riff maar de song valt in duigen wanneer het ritme vertraagt en de zang begint. Het refrein wordt gezongen op de riff. Uitschieter blijkt ‘Beg’ te zijn. De start is zeer sterk en heeft laag gestemde gitaren. De zang is gedubd en het refrein bestaat enkel uit geschreeuwde slogans. Bij ‘Drift Away’ tappen we uit een ander vat. De eerste zanglijn luidt: “don’t let anyone cry on your shoulder”. Nochtans staat het wenen mij nader dan het lachen. Een ballade-achtige song dat ik zo snel mogelijk wil vergeten. Afsluiter ‘Written In Stone’ is nog meer van dat. Totaal overbodig.

 

De songs op Si Vis Pacem Para Bellum’ zijn, op enkele uitzonderingen na, grotendeels in dezelfde structuur opgebouwd. De gitaarriff start, tijdens de zang valt de gitaar weg en wordt de zang enkel ondersteund door bas en drum. Bij het refrein worden telkens alle registers opnieuw opengetrokken.

 

De songs zijn goed gebracht en zijn zeer toegankelijk. De mix door Matt Hyde (o.a. Deftones) is af.

 

Wie houdt van een stemgeluid in een mix van Gavin Rossdale (ex-Bush) en Chad Kroeger (Nickelback) is op zijn wenken bediend.Si Vis Pacem Para Bellum’ telt dertien songs en dat is teveel van het goede.

 

Guido Grymonprez

 

Meer lezen...

Photo report: Portland

30 JUL 2020

 

Portland

 

House of Time, Brugge, 30/07/2020

 

Pics: Heidi Mares

 

Meer lezen...

Reckless! - Not As Think As You Drunk

28 JUL 2020

 

EP Review: RECKLESS! – Not As Think As You Drunk (4/5)

 

Wat krijgen we hier in ons gezicht geslingerd? Reckless! Reckless!?

 

Jawel, vier jonge kerels die elkaar leerden kennen op de schoolbanken brengen hier een punkfestijn.

 

Ze draaien al vijf jaar mee en hier is hun nieuwe EP met zeven songs. Robin Vanrietvelde (gitaar/zang), Robin Vandeneede (gitaar/zang), Koen Carbonelle (bas/zang) en Anton Valcke (drums) brengen snelle punksongs met partyspirit.

 

Opener ‘When The Cops Come Marching In’ is eigenlijk een intro van zesendertig seconden gebracht in een voor mij onverstaanbaar taaltje (dialect?) en een weerspiegeling aan het wereldberoemde ‘When The Saints…’. ‘The Truth’ is een zeer snelle punksong met de traditionele achtergrond schandeerzang. Anton zet hier zijn beste ‘voetje’ voor. De basdrum krijgt het hard te verduren. ‘Freaking Out’ is mijn favoriete track. De melodie is een oorwurm en het strakke drumwerk is alweer top. ‘Left or Right’ moet op de radio kunnen. Party! ‘Complain’ en ‘Chapter 25’ zijn supersnel met een kleine adempauze na twee minuten in ‘Chapter 25’ om opnieuw voluit te gaan tot het onvermijdelijke einde. ‘Complain’ heeft iets meer weg van de Britse punkscene.

 

Reckless! is een heftige party-punkband die het allemaal zeer strak kan brengen. Hun muziek leunt meer aan bij de Amerikaanse punk dan bij de Britse. Eén nummer op deze EP raakt over de drie minuten duurtijd.

 

Chapeau voor deze jonge talentvolle snaken. Hopelijk kunnen ze snel de podia afschuimen. Dat wordt feesten.

 

Guido Grymonprez.

 

Reckless Spotify link! 

 

www.facebook.com/Recklesspunkrock/

 

 

Meer lezen...

Concert report: Red Zebra

26 JUL 2020

 

Stones and Friends

 

Heist, 25/07/2020

 

Bloed, zweet en veel kopzorgen.

 

Toch is het hem gelukt, Thierry Desmit, de muziekvriend achter de vele edities Rockfest en The Rolling Stones Fandagen, deze keer een Stones and Friends belevenis. Heist aan Zee herleefde met twee bands.

 

Billy and Bloomfish: Pascale Michiels en Kathleen Vandenhoudt, puur, rauw, harmonieus maar vooral straf stemmenwerk. Gecombineerd met oa. een Chinese maangitaar, een akoestische Americana en een steengoede live-act. Klasse!

 

Playlist:

 

Set 1:  In Her Eyes, Remember, This Wilwood's on Fire, Clear Blue Sky, Sing Blue Bird Sing, Tricks on Me, Wasted Words, Silent Guide.( All songs written by B&B). 

 

Set 2: Michelle Shocked - Anchorage, Neil Young - Southern Man, John Prine -  Angel from Montgomery, David Olney -  Shadow of Doubt, Van Morrison - The Pen is Mightier, Tony Joe White - Out of the Rain, Buffalo Springfield -  For What It's Worth, Tom Petty - Mary Jane's Last Dance, Tom Waits - Ol' 55 .

 

www.billyandbloomfish.be

 

 

 

Red Zebra (akoestisch), met anekdotes en gratis randanimatie.

 

Playlist:

 

Polar Club, Paradise Lost, The Ultimate Stranger, Don't Put Your Head In A Bucket, John Wayne, Beirut By Night, Winning, I Can't Live In A Living Room, I'm Falling Apart, Shadows Of Doubt, The Art Of Conversation, Spit On The City, Holidays In The Sun Innocent People, Transmission.

 

 

Pics: Heidi Mares

Tekst: Koen Recour

Meer lezen...

Concert report: Brutus

21 JUL 2020

 

Brutus

 

Fort Napoleon - Oostende, 20/07/2020.

 

Los van de strijd tegen het coronavirus en tijden van tegenspoed die diepe wonden maakten voor de evenementensector,liet Brutus gisteravond zien wat nog besmettelijker is dan het virus.

 

Liefde voor muziek en mededogen en ze deden dit met een forse kracht . De massieve hardstenen blokken van Fort Napoleon daverden op hun grondvesten. De 100 gelukkige aanwezigen kwamen en zagen dat het goed was.

 

Pics: Christophe Olivier

Meer lezen...

Cd review: Versari – Sous La Peau

19 JUL 2020

 

Versari – Sous La Peau

 

Na “Ostinato” en “Jour Après Jour” volgt hier hun derde full album “Sous La Peau”. Versari is een Franse band en wordt omschreven als post-punk band. Alle songs worden gebracht in hun moedertaal. Persoonlijk vind ik het een mix tussen alternatieve rock en dark new wave. De songs zijn doordacht en hoe simpel sommige klinken bezorgen ze u toch kippenvel. Opener ‘Des Images’ is een koele sterke song en klinkt als een mix van The National met Joy Division. Deze laatste band is nooit ver weg. Deze song is een hit op YouTube.

 

Het brein achter deze band is Jean-Charles Versari, zanger, tekstschrijver en creatieve doe-al. In ‘Brûle’ klinkt hij als Nick Cave. Een meeslepende song met sterk gitaarwerk. ‘Rose’ is een gedreven song met een ‘pratende zanger’ en simpele gitaarmelodie die een echte oorwurm is. Bas- en drumwerk is top. Op ‘Reviens’ zijn de zangpartijen ondersteunt door een gebroken drumritme. Er wordt in het terugkerend instrumentaal gedeelte rechttoe rechtaan een versnelling hoger geschakeld. Een Hammondklank opent ‘La Peur Au Ventre’. Alweer een meeslepende gitaarmelodie en een Sisters Of Mercy zangstem grijpt u bij uw nekvel. De plaat eindigt met ‘Plus De Tristesse’, een zwartgallige trage song met simpel maar uitstekend gitaarwerk.

 

Er staan acht songs op de schijf. De muziek van Versari is slim en doordacht. Er wordt werk gemaakt aan de inkleuring van de songs. De gitaareffecten, de nooit storende achtergrondzang en galm op de leadzang zijn echte kwaliteitstroeven. Alweer is bewezen dat goede muziek niet ingewikkeld hoeft te zijn. Eenvoud siert. Fans van dark wave en gothic- toestanden moeten dit album zeker beluisteren.

 

Guido Grymonprez

Meer lezen...