Killswitch Engage - Atonement
Russian Circles
Baroness – Gold & Grey
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
Agenda
15 SEP
Schippersweekend 2019
22 SEP
Inhaler
28 SEP
Devils Rock for an angel.
17 OKT
ADE LIVE
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
02 NOV
RGMC XXL 2019
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
02 DEC
Bokassa
07 DEC
Max and Igor Cavalera
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
13 MAA
Morcheeba
Fotogalerij
Photo report: One Night of Queen - Casino Oostende
Photo report: One Night of Queen - Casino Oostende
Photo report: Candy Dulfer
Photo report: Candy Dulfer
Beachland 2014 - Fotospecial
Beachland 2014 - Fotospecial
Stephen Malkmus (Pavement)
Stephen Malkmus (Pavement)
Photo report: Milow - Schouwburg Kortrijk
Photo report: Milow - Schouwburg Kortrijk
Photo report: Status Quo - 013
Photo report: Status Quo - 013
Photo report: Blackberry Smoke - Dublin
Photo report: Blackberry Smoke - Dublin
The Scabs @ Schiervelde Roeselare
The Scabs @ Schiervelde Roeselare
Neil Young & Crazy Horse - Lokerse feesten
Neil Young & Crazy Horse - Lokerse feesten
Photo report: Kensington
Photo report: Kensington
Concert Review: Headbangers Ball fest 2015
Concert Review: Headbangers Ball fest 2015
Concert report: Sjock
Concert report: Sjock
Interview Evil Invaders
Interview Evil Invaders
Festival report: Alcatraz - Vrijdag
Festival report: Alcatraz - Vrijdag

The odd man

Hotel Roborovski


 

 

“Up next: Hondenbordeel” #hiermetdieteef

 

Het meest voor de hand liggende thema om mijn literaire diarree van deze maand mee uit te schijten is onbetwistelijk de warmte en droogte van de afgelopen weken. Aan de andere kant ben ik er steevast van overtuigend dat jullie letterlijk geen ballen geïnteresseerd zijn om een column lang te lezen hoe mijn zak aan mijn billen plakte van het zweet, om nog maar te zwijgen van de geur! Als ik er bij stil sta is het meerendeel van de mensen gewoonweg helemaal niet geïnteresseerd in mij of wat ik uit kraam (aan deze mensen een welgemeende FU!). Aan de overige, vermoedelijk twee, mensen die wel enige interesse hebben: uw gebeden werden verhoord! In deze column komen er geen zweterige ballen aan te pas. Lees hier het relaas van een filosofische avond in de zetel.

 

Op 15 juli was ik met mijn prachtige vrouw aan het kijken naar het WTV-nieuws, toen een reportage van een dierenhotel aan bod kwam. Dit minuscule, banale bericht zette om de één of andere reden mijn bizarre en gestoorde grijze massa in werking. Tijd voor een grondige analyse. Volgens de reportage zijn er steeds minder mensen die hun dieren tijdens de verlofperiode in het asiel dumpen en meer en meer mensen die beroep doen op een dierenhotel. Deze hotels zijn perfect uitgerust zodat je met een gerust hartje Bobby en Felix kan achterlaten, terwijl jij van je strandvakantie geniet. Je kan zelfs via webcam vanaf het zwembad in Bodrum mee volgen hoe je geliefde viervoeter een drol legt in zijn kennel. Dit alles voor een “schamele” 150 euro per week (ongeveer de prijs van een goede beurt in de Wevelgemse plezierhuizen). Ik denk dat de meeste mensen een goedkoper hotel kunnen vinden via Trivago.

 

Hoe wij met onze dieren omgaan zegt veel over onze maatschappij de dag van vandaag. De woedekreten die we allemaal uitriepen wanneer we de beelden zagen van mishandelde dieren in slachthuizen, terwijl papa het vlees nog eens draaide op de BBQ, of de Dutroux-like woede wanneer een filmpje opduikt van een student die een katje uit het raam gooit. Ondertussen is niemand begaan met de dakloze man die aan de Aldi zit te bedelen. Ikzelf als dierenvriend neem hier ook op een passieve manier aan deel, want passief zijn is nu éénmaal mijn ding (de cijfertjes op mijn weegschaal zijn hier het bewijs van).

 

Anyhow, terug naar het dierenhotel... Ik ben die avond tot de volgende vaststelling gekomen. We hebben blijkbaar meer en meer kapitaal om aan onze huisdieren uit te geven. De welvaart van onze dieren is afhankelijk van de welvaart van de mensen. Ik hoor al heel mijn leven crisis hier en crisis daar, maar toch heb ik het gevoel dat de poel van welgestelde mensen alsmaar groter wordt. Mijn vooroordeel was dat enkel “gestekakkers” hun dieren naar zo’n luxueus hotel brengen. De “gewone werkmens” vraagt aan de buren om hun dieren te verzorgen wanneer ze op reis zijn, maar met een groeiende hoeveelheid “gestekakkers” is de kans echter groot dat de buren ook “gestekakkers” zijn. Vinden we die leuk? Nee, want “gestekakkers” doen hautain en zijn niet sympathiek. Gevolg: we hebben minder contact met onze buren. Gevolg van dit gevolg: we kunnen niet vragen aan de buren om op onze dieren te passen tijdens het verlof. Resultaat: we brengen onze dieren naar een dierenhotel. Iedereen in de straat, inclusief jezelf is een “gestekakker”.

 

Zoals je kan waarnemen is het een eindeloze, vicieuze cirkel van “gesten” en “kakken”. De grote vraag: waar is het begonnen? Dierenhotel of vervreemden van buren en medemens. De kip of het ei? Deze interessante kwestie zal me mijn hele leven blijven boeien. En dat allemaal door een banaal nieuws-item van het WTV-nieuws. Er zit altijd veel informatie in weinig nieuws.

 

This is The Odd Man Saying: Waar een levenswijze man van intussen 31 zomers zich zoal mee kan bezig houden.

Meer lezen...

Killswitch Engage - Atonement

21 AUG 2019

 

Cd-review: Killswitch Engage – Atonement (4,5/5)

 

Ze zijn los, Michel!

 

Killswitch Engage is hip and happening en op het hoogtepunt van hun kunnen. Overduidelijk bewijs daarvan is hun laatste zoenoffer, Atonement. I Am Broken Too en Unleashed werden vooraf al gelost. Vooral de laatst genoemde is zoals de titel doet vermoeden: ontketenend en door merg en been. Deze kras op de ziel zou zomaar eens één van dé platen van het jaar kunnen zijn, de zware concurrentie in acht genomen. ‘Ze zijn los, Michel!’ zou José De Cauwer met overslaande stem kraaien.

 

Naast de twee vooraf geloste pareltjes staat er nog heel wat niet te versmaden gerief op deze plaat. Popelend vol ongeduld om de horde fans uit hun battle jackets te blazen. Om een edelmetalen klassieker in wording te maken, ga je niet over één nacht ijs. Er hangen bloed, zweet en tranen aan deze plaat en er werden ook oude vrienden uitgenodigd om bepaalde songs nog wat extra dynamiek te geven. Zo werden Howard Jones, ooit nog aan het roer van deze grootmacht, en Chuck Billy (Testament) gevraagd om enkele lyrics naar hun hand te zetten. Gedeelde smart is nu eenmaal halve smart.

 

Met Unleashed als speerpunt vliegt Atonement verschroeiend uit de startblokken. Frontman Jesse Leach onderging in 2018 nog een operatie aan de stembanden en dat heeft hem vocaal geen windeieren gelegd. De snedige grunts beuken in op de stormachtig golvende riffs. Het vuurtje dat Jones als ex-frontman weet op te poken op The Signal Fire is voor Leach het alarmsignaal om er zelf nog een knetterende houtblok op te gooien. In een interview vergelijkt Leach dit duet met zijn vriend als de aangestoken vuurbakens uit Lord Of The Rings. Dit gastoptreden waar het wederzijdse respect met dikke druppels van druipt zal voor Killswitch Engagers van het eerste uur vooral heel wat los maken.

 

The Crownless King komt loeihard binnen en is misschien qua luidheid letterlijk de ongekroonde koning van dit messcherpe gezelschap. Het opperhoofd van Testament laat zijn strijdkreten over de KSE-prairie draven en trekt het spreekwoordelijke laken hard naar zich toe. Als je deze oude rot op visite vraagt, krijg je waar voor je geld en bij Killswitch zullen ze het geweten hebben.

 

Het is zonneklaar dat Killswitch Engage een stevige rotsformatie zijn geworden waar de bandleden elkaar steunen en één geheel vormen. Ook al verliet frontman Leach voor een dikke tien jaar de band, de brulboei is helemaal terug en heeft nog steeds een stevige achterhoede om op terug te vullen. Na het intense I Am Broken Too laat As Sure As The Sun Will Rise de plaat met een glorierijke zonsopgang [BG1] ontwaken voor het tweede deel. Deze track zou titelgewijs als opener ook niet misstaan. Op Know Your Enemy, Take Control en Ravenous worden tussendoor nog enkele gratuite muilperen uitgedeeld.

 

 

Bij I Can’t Be The Only One staan de rollende roffels van drummer Justin Foley centraal. Deze vette streep metalcore is de perfecte prelude voor Bite The Hand That Feeds, het straffe sluitstuk van deze plaat. Het laatste streepje energie wordt hier als parels voor de zwijnen te grabbel gegooid. Atonement is naar onze bescheiden mening misschien wel de beste worp sinds hun debuut Alive or Just Breathing (2002), die ons 17 jaar geleden ruw uit onze nu-metal-trip sleurde. Het is van begin tot einde een serenade, zelfbewust met het hart op de tong.

 

Op 22 oktober komen ze dit blinkende pareltje voorstellen in de AB. We konden ons geen betere zaal voorstellen.

 

BG

 

Meer lezen...

Cd Review: Leo Kottke - My Feet Are Smiling

21 AUG 2019

 

Leo Kottke - My Feet Are Smiling (4/5)

 

“Leo, Leéeooo... Iedereen houdt zijn bakkes wanneer Leo Kottke speelt!”

 

Tot op heden zijn er twee momenten geweest dat ik stikjaloers was op mijn vader. De eerste keer wanneer hij erfde van zijn dode ouders en de tweede keer toen hij met pensioen ging. Dat laatste is enkele weken geleden gebeurd, uiteraard met bijhorend feest. Een aangenaam gesprek met de rijpere overburen resulteerde als snel in een uitwisseling van muzikale kennis. Er rezen echter enkel vraagtekens wanneer de desbetreffende vrouw het over ‘Leo Kottke’ had. De dame kwam al snel aandraven met een live EP van Kottke, getiteld ‘My Feet Are Smiling’ en de opdracht om die zeker eens te beluisteren.

 

De matig amusante hoes gevuld met 180 gr vinyl bleef even onaangeroerd bij mij thuis liggen, tot ik besliste om er toch maar eens werk van te maken. Met mijn ‘Swiffer Duster’ in de hand legde ik de plaat op. Wat volgde was een ongeswifferd huis en een stomverbaasde, kersverse Kottke-fan in de zetel.

 

Tweemaal heeft deze plaat van kant A naar B gedraaid. De gitaarkunst van Leo, een duidelijke fingerpicking stijl die zowel blues, jazz als folk bevat, is zo veelzijdig als de emoties van een vrouw tijdens de menopauze: van dromerige Dylan-riffs tot top bottleneck gespeel waar zelfs Seasick Steve nooit aan zal kunnen tippen. De focus ligt duidelijk op het muzikale en de bron waar deze rivier ontspringt, ligt vast ergens in de buurt van de delta blues. Soms worden we getrakteerd op een honingzoete stem, die ons het gevoel geeft dat we in een western beland zijn. En dit allemaal door een gast die gedeeltelijk doof werd, toen hij als kind wat te dom deed met een firecracker. Liefste kinderen, speel dus enkel met die dingen als je een goede gitarist wil worden (no guarantee though). *

 

‘My Feet Are Smiling’, dat het levenslicht zag in ‘73, start met ‘Hear The Wind Howl’. Een prachtige nummer die mij aan de zetel kluisterde. Andere parels die mijn Swiffer twee uur lang op dezelfde tegel lieten liggen zijn ‘June Bug’, een soort funky Seasick Steve-ish nummer, ‘The Fishermen’ (één van de beste 2:43 minuten van mijn leven!), waar Eddie Vedder waarschijnlijk de volledige soundtrack van ‘Into The Wild’ op baseerde en ‘Easter’. Het razendsnelle vingerwerk is op sommige momenten echt verbazingwekkend. Zijn echtgenote is vast gelukkig met dit talent, als je begrijpt wat ik bedoel. Indien niet geef ik je een hint: Finding Nemo.

 

Leo Kottke heeft nog tot 2005 platen uitgebracht. Ik heb dus nog veel luisterwerk voor de boeg. Ik geef je alvast ‘My Feet Are Smiling’ om te ontdekken. Mijn advies: play, listen, turn and repeat. Voor de digitale luisteraars, gewoon repeat is voldoende.

 

This is The Odd Man saying: If your feet start smiling at you, go see a dokter. Get professional help.

 

* Dump Magazine is niet verantwoordelijk voor wat je debiele nageslacht uitvreet. Don’t blame us. Leer die mormels zelf opvoeden, achterlijke trut.

Meer lezen...

DVZ: Mirek Coutigny

20 AUG 2019

 

Dump's Veske Zever #9

 

Mirek Coutigny (4/5)

 

“Dit is een review, eneh”

 

Muziek is meer dan gierende gitaren en bonzende drums. De wereld van creatieve geesten die instrumenten machtig zijn, heeft zo veel meer te bieden. Daarom heb ik deze maand ijverig gezocht naar iets dat écht anders is, een zwarte zwaan als het ware. Deze zoektocht bracht me bij Mirek Coutigny. Mirek is een klassiek geschoolde pianist uit Ieper, die na zijn studies zoals zovele West-Vlamingen in de studentenstad is blijven plakken. Deze creatief voedende omgeving bracht Mirek de kansen om een stoofpotje aan mensen, die over een uiteenlopende waaier van specialisaties in de bizz beschikken, te ontmoeten. Hierdoor kon Mirek over de jaren heen een ruime catalogus aan materiaal uitbouwen. Beetje bij beetje fusioneerde deze catalogus met zijn experimentele drang en werden meer en meer lagen toegevoegd. Dit resulteerde uiteindelijk in zijn debuut EP ‘Revisions #1’ (2018).

 

Deze EP is voor mij een ware ontdekking, die mij een nieuw hoekje van de muzikale wereld laat zien, waar ik tot op heden nog geen weet van had. Dankzij deze plaat leerde ik artiesten kennen zoals ‘Olafur Arnalds’ en ‘Hauschka’, die op een gelijkaardige manier te werk gaan en waar Mirek ook door geïnspireerd werd. Een andere duidelijke inspiratiebron is de componist ‘Max Richter’. De elektronische nectar vond Mirek dan weer bij de band ‘Boards of Canada’. Het eindresultaat van al deze invloeden zijn geen liedjes, maar eerder ervaringen. ‘Revisions #1’ neemt  ons mee op een reis die we voor het grootste deel zelf mogen inkleuren. Mirek geeft ons enkel de soundtrack. Nummers als ‘Bursting Balloon Pt. 1 & 2’ en ‘Look up’ zijn echte parels, maar het magnum opus van deze plaat is toch wel ‘Irretrievable’’, een nummer die perfect zou passen als soundtrack voor een visueel prachtige indie-game als ‘Monument Valley’.

 

Na ‘Revisions #1’ begon Mirek live te spelen en werd het project uitgebreid met Jolien Deley als strijker en de Nederlandse Jonathan Bonny als percussionist. De nummers evolueerden verder, met in 2019 de plaat ‘Vinyl Live Session’ als resultaat. De banduitbreiding en het live aspect geven de nummers een hele nieuwe dynamiek en sound. Alles wordt voller en komt nog meer tot leven. De muziek wordt hierdoor als het ware een levend organisme. Naast een upgrade van de “oude” nummers, bevat de plaat ook nieuw materiaal. ‘The Trail’ en ‘As The Birds Fly’ mogen de plaat met een rechte, fiere rug mee dragen.

 

Ondertussen werkt Mirek naarstig aan een nieuwe EP. Het proces werd door de banduitbreiding wat veranderd en ik ben alvast zeer benieuwd naar de volgende fase is dit verhaal. Ik hoop stiekem op enkel extreme coalities (imagine een Brent Vanneste oerbrul). Wat het ook zal worden, het zal geduld vragen. Mirek laat tijd gaan over zijn werk. Traag laat hij alles groeien en bloeien. Een release komt er pas wanneer alles perfect is. Ik kan hem geen ongelijk geven. Een tuin forceren door overbemesting kan immers alle planten verbranden.

 

Ik verbeeld mij dat een eerste live ervaring van Mirek in zijn volledige glorie een unicum moet zijn. Wie dit wil mee maken, kan Mirek Coutigny op 14 september zowel op het Bus(k)-Festival in Ieper als op Leffingeleuren bewonderen.

 

This is The Odd Man saying: Deze muziek is niet voor iedereen. Gelukkig ben ik een muzikale spons, vandaar de review.

Meer lezen...

Photo report: Parkpop 2019

19 AUG 2019

 

Parkpop 

 

Oostkamp, 17-18/08/2019

 

Red Zebra - Belgian Asociality - Channel Zero
Bent Van Looy - LA Vation - Dirty Daddies

 

Full photo report:  Fb-Dump Parkpop

 

Pics: Heidi Mares

Meer lezen...

Concert report: W Fest 2019

17 AUG 2019

 

W- fest 

 

Waregem Expo, 16-18/08/2019 

 

More pics: DMfb - W-Fest 

 

Pics: Steven Tjoen

Meer lezen...

Photo report: Voltage festival

13 AUG 2019

 

Voltage Festival

 

Transfo - Zwevegem, 10-11/08/19

 

More party pics: Voltage Festival Fb Dump

 

Pics: Salima Oulad

Meer lezen...