Trixie Whitley - Lacuna
Elder Brother - I won't Fade On You
Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Agenda
29 MEI
Annisokay
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
04 JUL
Indochine
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

The Final Rant


 

 

“Lees deze laatste wijze woorden... ’

 

De meeste wijven in mijn omgeving hebben altijd beweerd dat de tijd zo snel gaat eens je kinderen hebt. En dat blijkt dus nog f*cking te kloppen ook. Ik ben dus genoodzaakt de drie à vier losers die dit lezen teleur te stellen. Deze column, die meer weg heeft van een zelftherapeutische ‘rant’ dan van een hoogwaardige literaire prestatie, kent hier zijn eindstation. Om dit hoofdstuk af te sluiten vroeg mijn hoofdredacteur of ik nog een laatste universele column uit mijn aars kon persen. Dus voor de laatste keer ‘all aboard the poopoo train!’ Na lang (half geïnteresseerd) na te denken over deze moeilijke opgave, werd het thema in mijn schoot geworpen door niemand anders dan die covid A-hole himself.

 

Sinds woensdag is de Belgische covid-tracking app, ‘Coronalert’ (how cleaver) online. Tot niemands verbazing heeft slechts een fractie van de Belgische bevolking deze reeds geïnstalleerd. Dus ofwel wil niemand deze app gebruiken, ofwel zijn er meer ‘bapple oogphones’ in omloop dan dat er schaamluizen in Hot Marijke haar kelderbos zitten. Na een uitvoerige bespreking met al mijn vrienden, zijn we alle drie tot de conclusie gekomen dat het de eerste optie moet zijn.

 

Als je dan eens gaat rondvragen waarom men de app niet wil gebruiken krijg je meestal hetzelfde debiele standaard antwoord: “Ik moet niet weten dat Vaderke Staat weet wat ik zoal doe. Ik hou van mijn privacy.” Een standpunt dat ik enigszins begrijp. Je kan dan de discussie voeren of de voordelen opwegen tegen de nadelen. Misschien kan deze app de versoepelingen van onze “competente” (ex-)regering uitbalanceren? De echte absurditeit van dit verhaal komt echter naar boven wanneer je gaat doorvragen naar die zogezegde privacy. De regering mag niet aan mijn gewaardeerde privacy zitten hoor, maar internetgiganten mogen uw privacy wel volproppen met Rohipnol en lekker verkrachten. Say wutt?! Ik verduidelijk even.

 

Het blijkt dat de meeste mensen ‘Google’ als standaard search engine gebruiken. De ruwe versie dan nog, waarvan ze de privacy-gegevens van hun account nog nooit bekeken, laat staan gewijzigd hebben. Met andere woorden: Google mag alle verkregen informatie van zaken als ‘Google Maps’, zoekopdrachten, internetgedrag, ... morgen doorverkopen aan derden. Bovendien worden de opnames van hun ‘Google-assistant’ die ze in huis hebben, naar echte mensen geoutsourcet om te analyseren. En laten we het dan zeker nog eens hebben over Suckerberg en zijn Smoelboek, die niet alleen hetzelfde doet, maar nog zoveel meer. Zoals bijvoorbeeld video-opnames en foto’s naar derden (meestal in lage loonlanden) sturen om ze te laten analyseren. Dankzij Face-fuck en Insta-kak zit er dus ergens in Somalië een gozer naar jouw vakantiefoto’s te gluren, zodat Facebook nog beter informatie kan verzamelen over jou, zodat ze “hun producten nog beter kunnen maken”. But, who cares wanneer je veel likes kan halen, hé... Maar dat Big Brother jou zou kunnen volgen in tijden van een pandemie, “No way, José”.

 

Please, curb your narcissism! We zijn ruw geschat met zo’n 11,5 miljoen belgen. In de begroting is er nog geen plaats voor essentiële zaken. Denk je dan dat ze geld en middelen over hebben om 11 miljoen Belgen te begluren? Denk je nu echt dat JIJ, uitgesproken JIJ, zooooooo belangrijk bent voor de staat dat ze per sé jouw doen en laten willen volgen? De meesten onder ons zijn grijze muizen en val jij vandaag dood, kan dat de staat geen zier schelen. En moest je nu toch zo stout zijn, dat je toch wel een beetje interessant bent voor de regering, hebben ze heus geen Covid-app nodig om jou te volgen. Dus opnieuw: curb your narcissism. Jij bent niemand en totaal niet relevant of speciaal. Een ‘niemand’ zijn kan trouwens nog zijn voordelen hebben. Denk maar aan het verhaal van Odyseus en de cycloop: “Niemand heeft mijn oog uitgestoken en is ontsnapt!”. Stop dus met janken bende Calimero’s en installeer die app. De staat is niet geïnteresseerd in een niemand zoals jij. Het kan alleen maar het collectief ten goede komen.

 

Mijn eindboodschap zou dus eigenlijk moeten zijn: wees rationeel als mens (en gebruik uw richtingsaanwijzers). Maar ik mag ook niet teveel verwachten van onze maatschappelijke evolutie. Het heeft ons ruw geschat zo’n 150.000 jaar gekost om deftig onze handen te leren wassen. Laat staan mens te worden.

 

This is The Odd Man saying: bye bye sletjes. Bye bye. X

 

 

Meer lezen...

Cd review: Idiots - Chapter 2 - Fall

11 JAN 2021

 

IDIOTS – Chapter 2 – Fall

 

Je moet lef hebben om in deze tijden muziek uit te brengen die je onmogelijk kan promoten met live-optredens. Maar kijk: IDIOTS blijken zich daar niet aan te storen. Het tweede luik van de vier jaargetijden is een feit. Minco De Bruin (drums), Wouter Spaens (gitaar), Dick Descamps (basgitaar) en Luc Dufourmont (zang) schenken ons een zeer aantrekkelijke EP met zes songs. Er wordt afgetrapt met ‘Hong Kong’. Een groovy song met de kenmerkende praatzang van Luc die ons toch verrast met een lekker in het oor liggend refreintje. Muzikaal zeer sterk en strak gebracht.

 

‘Elephant’ start met een gitaarlick die onmiddellijk in uw hoofd blijft hangen. Ook het refrein is cathy. ‘Underground’ is wat wennen door het tegenritme van de drum. De basgitaar zorgt dat het nummer blijft stuwen. De wijze raad van nonkel Luc: “You can’t swim so you better drown..”

.

‘Nervous Breakdown’ is een soort afterpunk met wat countrytrekjes. Na het beluisteren van ‘Let’s get drunk’  ben je wat typsy. De dagelijkse sleur wordt weggedronken met een ferme fles wijn.

 

‘Black Out pt. 2’ zet u terug met beide voeten op de grond.  Een heerlijke sfeermaker door het toffe gitaarwerk en dito ritme. Het refrein schandeer je mee. De mondharmonica zit perfect. Groove!

 

Deze EP zou wel eens kunnen zorgen voor dé doorbraak. Zeker drie songs kunnen probleemloos op de radio.  Er wordt strak gespeeld en de opnames zijn zeer geslaagd. Luc heeft zijn typische zangstijl maar toch is gezorgd dat de refreinen hapklare brokken zijn geworden. En dat is goed. Nu nog die corona wegwerken en de podia kunnen worden opgebouwd.

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...

HIKKUP

18 DEC 2020

 

HIKKUP 

 

3 nieuwe releases: Down the rabbit holeHiccup, en Cornerstone

 

Na de eerdere besprekingen van ‘Death March’, ‘Falling’ en Too Fast zijn we trots dat we opnieuw drie meesterwerkjes op jullie mogen loslaten. HIKKUP brengt ‘Cornerstone’, ‘Down The Rabbithole’ en ‘Hiccup’ uit.

 

‘Cornerstone’ heeft een jazzy touch met perfect ritmewerk tussen gitaar en drums. Daarachter een muur van synths en prachtige melodieuze zang. Verder een bluesy piano en een gitaarsolo.

 

‘Down The Rabbithole’ is wat ongewoon. Het ritme bestaat uit roffelende jazzy drums. De song bevat de ingrediënten die we bij HIKKUP kennen.  Verder tijdens het nummer slaat de sfeer plots om. De band wordt precies wat boos. WTF?..Is It Real? Ik geloof het wel.

 

‘Hiccup’ is een heerlijke avontuurlijke song met alweer prachtig gitaar- en pianowerk. Het refrein is sterk gebracht en overgoten met een rock-saus.

 

Bij het werk van HIKKUP merk je op dat het drumwerk zeer variërend is. Het wijkt af van de normale patronen en toch is de jazzy sfeer nooit ver weg. Ook speelt de piano een grote rol. De productie is alweer top.

 

Ik val in herhaling maar ik kan het niet helpen: HIKKUP is een topband!

 

www.facebook.com/realhikkup

 

Instagram: @hikkupmusic 

 

Spotify HIKKUP 

 

www.hikkup.be

 

 

Guido Grymonprez.

 

 

Meer lezen...

Cd review: The Smashing Pumpkins - Cyr

01 DEC 2020

 

THE SMASHING PUMPKINS – Cyr

 

Kijk eens aan. De Coronastilte wordt doorbroken door een nieuwe schijf van The Smashing Pumpkins.

 

‘CYR’ bevat zo maar eventjes twintig songs! Ik val meteen met de deur in huis: verwacht geen Pumpkins zoals in de tijd van Mellon Collie and the Infinite Sadness. Deze Pumpkins laten een ander geluid horen. Het gitaargeweld is er uit. Het hoofdinstrument is de synthesizer geworden. De plaat start met The Colour Of Love’ . Een radiovriendelijke melodieuze up-temposong met een vernieuwde Billy Corgan-stem. De hoge snijdende uithalen zijn verdwenen. Wat niet afneemt dat Corgan een geweldige zanger is. Hij is rustiger geworden. De titeltrack ‘Cyr’ ligt in het verlengde van de openingstrack maar dan iets trager. Een popsong met alles er op en er aan. Vrouwelijke achtergrondzang die het refrein ondersteund.

 

‘Dulcet In E’ en ‘Black Forest, Black Hills’ zijn door het drumwerk een knipoog naar hun vroegere werk maar veel ingetogener en uiteraard zonder het hevig gitaarwerk.

 

‘Wrath’ is een echte popsong met achtergrondzang a la Stevie Nicks en C.McVie destijds.

 

‘Purple Blood’ heeft iets maar de magere beat wordt meermaals onderbroken.

 

Een uitschieter in schoonheid is Anno Satana’. Een mid-temposong met een prachtige zanglijn.

 

The Smashing Pumpkins zijn braaf geworden. Voor zoverre dat die aanwezig was, is de grungetouch er volledig uit. Het zijn allemaal mooie songs maar afgelikt. Dat komt door Corgan’s productie. Het agressief drum- en gitaarwerk is weg. De drums klinken zeer commercieel en toegankelijk. Blijkbaar volstaat een snare en bassdrum voor Corgan. Elektronica heeft de Pumpkins ingepalmd.

 

De plaat heeft dus twintig nummers. Dat is van het goede teveel.  Maar gelukkig klokt de langstdurende song af op 04:43 minuten. Oef.

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...

Trixie Whitley - Lacuna

15 NOV 2020

 

Cd review: TRIXIE WHITLEY – Lacuna (EP)

 

Hier is onze eigen Trixie Whitley terug. Met een EP deze maal. ‘Lacuna’ telt zes songs. Trixie werd bijgestaan door topmuzikanten, multi-instrumentalisten, zoals de Amerikaanse Emily Wells die o.a. de viool, cello, piano en gitaar hanteert, de Jamaicaan Stuart Bogie: o.a. producer, saxofonist en fluitist en verder Topu Lyo, een cellist en muzikant bij verschillende orkesten en ensembles die onder meer filmmuziek brengen.

 

De schijf start met ‘May Cannan’. Deze song heeft wat weg van de vroegere hit ‘I’d Rather Go Blind’. Een mysterieus nummer waarbij synths en koperblazers de bovenhand hebben. Opvallend: geen slagwerk. De zang van Trixie is typisch haar stijl. Vol overgave en emotie.

 

‘Long Time Coming’ heeft een elektronisch ritme. De basismelodie wordt gebracht door de gitaar. Het refrein krijgt machtige synths mee. Ook de blazers zijn weer van de partij. Klasse.

Bij ‘Bleak’ zingt Trixie in een opvallende hoge toon. Het ritme wordt door een gitaar vol delay aangegeven. Geen blaasinstrumenten en synths deze keer.

In ‘Touch’ krijg je een dwarsfluit en een gitaarsynth te horen. De blazers vallen in naar het einde toe. Deze song heeft een traag elektronisch ritme. Wat een vibe.

‘Time’ is een prachtig nummer met soulvolle zang. Dwarsfluit, saxofoon en gitaar samen met strijkers? Of zijn het synths? In ieder geval: topsong.

Bij afsluiter ‘Dare To Imagine’ worden de zangpartijen enkel begeleid door, vermoedelijk, een elektrische cello. De zang is gewoonweg verbluffend. Na het einde hoor je de man achter de knoppen roepen: “Cool”. Wel, dat is het allerminste wat je van deze schijf kan zeggen.

 

Trixie Whitley heeft hier nog maar eens bewezen dat ze een fantastische componiste is en prachtige originele songs in elkaar bokst.

 

De wereld zal hier van opschrikken. Meesterwerk.

 

(GG)

 

Meer lezen...

Cd review: Dirk - Cracks in Common Sense

04 NOV 2020

 

DIRK. – Cracks In Common Sense

 

DIRK. is een Belgische band uit regio Gent. DIRK. is niet zomaar een band. DIRK. behaalde ooit de derde plaats in Humo’s Rock Rally. DIRK. stond afgelopen zomer met drie songs in De Afrekening van Studio Brussel. ‘Cracks In Common Sense’ is hun tweede full album. Hun eerst worp met originele titel ‘Album’ stond in 2018 op plaats 1 in de lijst van de beste Belgische albums. En ik vermoed dat dít album deze prestatie zal evenaren. ‘Priceless’ is de opener. Een simpele riff zonder ondersteuning van basgitaar of drums maar wel met een zanglijn die in uw hoofd blijft hangen. Almost nothing is priceless.

 

Na deze zeer korte kennismaking ontploft ‘Counterfeit’. Een melodieuze song in een mix van indie met alternatieve rock overgoten met een lichte grungesaus.

 

‘Hit’ is een slag in uw gezicht. Tenminste daar zorgt de basgitaar voor. Deze song heeft wat Pixiesgehalte maar betere zang. (Sorry Frank.) Het refrein blijft alweer hangen. Sterk.

 

‘Small Life’ zet u bij aanvang op het verkeerde been. Gitaargetokkel dat plots overgaat in een explosie. Hier klinkt het stemgeluid zoals een jonge Ray Davies (The Kinks). Deze song heeft kracht en gewaagde uitstapjes. Prachtig.

 

Terwijl ‘Artline’ bij aanvang muzikaal wat naar The Cure ruikt zorgt de zanglijn voor de verrassende wending.  Daar zijn die geslaagde aparte uitstapjes weer.

 

‘Golly’ is een slow temposong met mooie arrangementen. Gedurfd en geslaagd. Gek gitaarwerk.

 

‘My Dog’s Dead/The Only Way Is Out’ heeft een sterke volle sound en doet wat denken aan Manic Street Preachers. Na een kort tussendoortje ‘Come On TV’ (hallo Hans Teeuwen?) en de up temposong ‘Komrad Shoes’ krijgen we ‘Toulouse’, een mooie woordspeling op to lose it all. Een snelle poprocksong.

 

Met ‘Pastine’ gaan we er nog eens tegen aan. Een snelle rocksong. Gitaren!

 

Er staan twaalf songs op deze plaat. Ze eindigt met het bizarre ‘Mother’. Hier wordt zo onschuldig gezongen dat ik onmiddellijk geloof dat Jelle zijn moeder niet vermoord heeft.

 

Jelle Denturck, Pieter Willem-Lauwers, Frederik Desmedt en Robin Wille hebben een zeer sterk album gemaakt. De songs boeien en blijven hangen. Laat ons hopen dat we snel Covid 19 verslaan. Het podium wacht.

 

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...

Sevendust - Blood & Stone

23 OKT 2020

 

SEVENDUST – Blood & Stone

 

Kijk eens aan. Een nieuwe schijf van SEVENDUST. Hun dertiende worp. Nu-Metal is nog lang de wereld niet uit. De plaat start met ‘Dying To Live’. Een krachtige en toegankelijke song met alle gebruikelijke ingrediënten die het genre typeren. ‘Love’ gaat een versnelling hoger. Tijdens het refrein halveert het ritme. Mooie melodieuze zang over het aparte drumritme heen. ’Blood From A Stone’ is een échte SEVENDUST-song. Zeer afwisselende zangpartijen op een uitstekend drum- en ritmegitaarspel. ‘Feel Like Going On’ is een rustige song met zachte melodieuze zang en achtergrondsynths. Hier laat zanger Lajon Witherspoon het talent horen waarover hij beschikt. Topsong.

 

‘What You’ve Become’ start melig. De intro neemt je in het ootje want je verwacht een soort ballade. Al gauw worden alle registers opengegooid. Het refrein is een earwurm.

 

‘Nothing Left To See Here Anymore’ heeft veel weg van een moderne wals. Traag en hitparadegevoelig. Dé song om de band te laten ontdekt worden door het grote publiek. Een opvallende song is ‘Against The World’. Een krachtige en melodieuze song met drama. Sterk.

 

De schijf eindigt met een cover. ‘The Day I Tried To Live’ (Sound Garden). Een cover brengen van een ter ziele gegane superband vind ik persoonlijk gewaagd. Het is zeer moeilijk om de song iets extra mee te geven die de song ten goede komt. Hier is dat niet anders. De ziel is er uit.

 

‘Blood & Stone’ telt dertien songs. Iets van het goede te veel vind ik. Gelukkig gaan er maar drie songs over de vier minuten. De schijf is over het algemeen zeer toegankelijk. De productie is top en was van de hand van Michael “Elvis” Baskette. Producer bij o.m. Slash en Alter Bridge. De gitaren klinken fantastisch. SEVENDUST moet oppassen dat ze geen kopie worden van zichzelf. Er is wat gebrek aan variëteit. Ik vind deze plaat geen schijf om aan één stuk te beluisteren. De superproductie maakt veel goed.

 

Guido Grymonprez.

 

Meer lezen...